Voor Brigitte Leferink geen ‘functioneringsgesprek’ meer

Waddinxveen - Ze maakte deel uit van drie verschillende colleges en functioneerde daarin acht jaar als wethouder. Brigitte Leferink is bezig aan haar afscheidstournee als wethouder. “Het is een eer om wethouder van Waddinxveen te zijn geweest.”

Waarschijnlijk staan er nog slechts twee raadsvergaderingen voor het huidige college en dus voor Leferink op de agenda, totdat zij worden afgelost als gemeentebestuurder. “Het is een beetje een gekke periode”, zegt de 63-jarige Leferink. “Er is nog werk, maar je weet ook dat het snel stopt.”

Voor de CDA-politica was het een bewuste keuze om afscheid te nemen als wethouder. “Ik vind dat je als wethouder een houdbaarheidsdatum hebt en die ligt op een jaar of acht. Dan heb je ongeveer wel alles meegemaakt. Ik wil niet in herhaling vallen en dat het werk routine wordt.”

Ze stortte zich vol overgave op haar ambt de afgelopen acht jaar. “Wethouder zijn is een prachtig vak. Ik vond het altijd belangrijk om iets te kunnen te doen voor de samenleving.” Ze kreeg die houding vanuit huis mee. Haar moeder was in Haaksbergen twaalf jaar wethouder, ook namens het CDA. “Ik wist wel wat het wethouderschap inhield, toen ik hier begon”, zegt ze. “Ik heb regelmatig bij mijn moeder op de publieke tribune gezeten. Ik wist ook dat je als wethouder tegen een stootje moet kunnen.”

Dat weerhield Leferink er niet van om zich kandidaat te stellen toen Martijn Vroom in 2016 burgemeester van Krimpen aan den IJssel werd en het CDA een nieuwe wethouder zocht. “Mijn persoonlijke situatie maakte het ook makkelijker om wethouder te worden. Mijn kinderen waren het huis uit en ik had geen relatie meer. Ik had mijn handen vrij.” Leferink wist immers dat het wethouderschap geen baan is van acht tot vijf. “Je moet als wethouder elk moment van de dag beschikbaar zijn. Voor grote, maar ook minder grote dingen.” Ze wist ook dat ze als wethouder moeilijke besluiten moest nemen. “Zo werkt het nu eenmaal”, stelt ze nuchter.

Inwoners, collega’s, ambtenaren en raadsleden typeren Brigitte Leferink als eerlijk, toegankelijk, open en direct. “Ik ben altijd mezelf geweest. Als er een tegenvaller was of iets niet kon, dan meldde ik dat. Zoetje broodjes bakken, daar ben ik niet van.”

Ergernissen zijn er in die acht jaar ook geweest, geeft ze toe. Ze is blij dat ze voortaan niet meer elke maand een ‘openbaar functioneringsgesprek’ heeft, zoals zij zelf de maandelijkse raadsvergaderingen noemt. “Mensen realiseren zich denk ik niet hoe dat is. Als wethouder wordt elke maand je werk beoordeeld.” Van het cliëntelisme in de raad is ze evenmin fan; raadsleden die hun oren laten hangen naar individuele belangen van inwoners dan wel organisaties. “Het algemeen belang moet voorop staan”, zegt ze stellig. En hoewel ze kritiek prima kan verdragen, ergert ze zich ook wel aan de beeldvorming. Bijvoorbeeld over de bouw van nieuwe scholen. “De nadruk ligt zo op het negatieve”, geeft ze aan. “Er zijn tal van nieuwe voorzieningen gerealiseerd. De nadruk zou ook eens mogen liggen op wat er allemaal wel is gebeurd in Waddinxveen.” 

Sport, onderwijs, zorg: het waren domeinen die ze vanaf het prille begin tot haar laatste dagen als wethouder altijd omarmde. Daar kwam in de afgelopen zes jaar duurzaamheid bij. Een mooie uitdaging, maar ook ingewikkeld. Leferink liep er niet voor weg. “Duurzaamheid heeft zich in razendsnel tempo ontwikkeld. Tien jaar geleden ging het vooral over het verduurzamen bij bouwen en biodiversiteit, nu staan we voor enorme transities op het vlak van energie en warmte. Er is veel verzet vanuit inwoners. Dat geldt voor heel Nederland. De netcongestie is er nog bij gekomen. Maar hoe lastig ook, we hebben als Waddinxveen wel wat stappen gezet.”

Toekomst
Haar nieuwe leven wacht. Haar bedrijf Brigitte Leferink Schrijven, Spreken en meer staat op het punt uit een lange winterslaap te ontwaken. “Ik sta overal voor open.”

Maar eerst wacht straks in juli een conferentie voor ZONTA, waar ze als vrijwilliger aan verbonden is. “ZONTA zet zich in voor de positie van de vrouwen en meisjes in de wereld. Vanwege het wethouderschap lukte het nooit om de wereldwijde conferentie te bezoeken. Het is nu in Vancouver in Canada. Als ik terugkom staat een vakantie naar Italië op het programma.” Dat ziet ze als even ‘bijtanken’. “Daarna wil ik weer vol aan de slag. Ik heb ook nog het plan om een tweede boek te schrijven.”