‘Het is geweest en mooi geweest’

Zevenhuizen - Na twintig jaar organiseren, stapte Wil van Logchem (76) dinsdag 10 december voor de laatste keer als organisator van de jaarlijkse seniorendagtocht in de bus. De reis ging - niet voor het eerst - naar het kermis- en orgelmuseum Dansant in Hilvarenbeek. Onderweg maakte ze aan haar veertig reisgenoten haar stopplan bekend. “Het zijn prachtige jaren geweest.”

Het fenomeen ‘dagtocht voor senioren’ - ontstaan in 2003 - was het resultaat van een slimme en vruchtbare samenwerking tussen Hart van Holland en het busbedrijf van Wil van Logchem en haar toenmalige, inmiddels overleden, echtgenoot Loek. “Wij waren op zoek naar een oplossing voor onze bussen die buiten het schoolreisjesseizoen stilstonden. Niels Elgersma had de contacten met bedrijven in Zuidplas en Waddinxveen, die als adverteerders in de krant iets extra’s betaalden om de reis voor oudere dorpsgenoten mogelijk te maken. Zo hoefde het jaarlijkse uitje voor de deelnemers niet de hoofdprijs te kosten.”

De van oorsprong Schiedamse, die 37 jaar geleden vanuit Dordrecht in Zevenhuizen kwam wonen, ging meestal mee op reis. Ze bouwde een persoonlijke band op met veel deelnemers. Op het Oogstfeest werd ze aangeklampt met de vraag: je doet het kerstreisje dit jaar toch wel weer? en via de telefoon wisten velen haar te vinden met allerhande praktische vragen. Veel werk bracht de jaarlijkse organisatie met zich mee, maar ze bouwde er ook een vangnet mee op dat haar steun bood toen zeven jaar geleden haar man overleed. “Toen was ik alleen en vond ik al die contacten met de mensen heel prettig.”

Het touringcarbedrijf dat ze samen met hem had gerund, was vijf jaar daarvoor verkocht, maar Van Logchem was er nog dagelijks op de administratie aan het werk. “Tot de eerste coronalockdown in maart 2020. Van de ene op de andere dag was er helemaal geen werk meer. Dát was pas een moeilijke tijd, zonder man, zonder werk en zonder vrijwilligerswerk als verkeersregelaar en bij de Oranjevereniging. Ik leerde het behang praten in die tijd. Omdat ik astma heb, durfde ik ook absoluut de deur niet uit. Als ik mensen ontving, zaten die buiten op het bankje en ik binnen bij het open raam. Mijn caravan in Brabant, en de wandelingen met mijn hond in het bos daar, hebben me erdoorheen gesleept.”

Een mooie ontmoeting in die moeilijke tijd, klaarde de lucht. “Ik was aan het fietsen en ging wat drinken op een terrasje aan de Zevenhuizerplas. Daar zat deze meneer”, zegt ze, kijkend naar Wim Groeneveld (76) aan de overkant van de tafel in haar woonkamer. Hij is net binnengekomen, na een rondje met hond Bob. “Ik was die dag vanuit Spijkenisse waar ik woonde, aan het toeren en kwam bij de plas terecht”, vertelt hij. “Toen zag ik deze jongedame daar zitten.” Ze raakten aan de praat over lief en - voor beiden herkenbaar - leed. “Het was alsof ik een warme deken over me heen kreeg”, zegt Van Logchem.

Van het een kwam het ander, zeggen de twee. Groeneveld ging mee naar de camping in Chaam en hielp bij de organisatie van de dagtocht voor senioren. Ze trouwden en vieren volgende week wat ook wel het papieren huwelijk wordt genoemd. De bezige bijen, die een groot deel van de kerstversiering in huis zelf en samen maakten, houden de reisorganisatie nu voor gezien. “Het is geweest en het is mooi geweest”, zegt Van Logchem. “Als het in september toch weer gaat kriebelen, houdt Wim me wel tegen.”