Lokale politiek
In ons als kool groeiende dorp heeft de lokale partij Weerbaar Waddinxveen nipt gewonnen van de eveneens lokale partij PCW. Toen ik 12 jaar geleden naar Waddinxveen kwam en hoorde dat de PCW de grootste was, dacht ik: 'Wat zou dat wezen? Kunnen die Waddinxveners niet gewoon op landelijke partijen stemmen? Zijn ze daar te eigenzinnig voor? (Dan matcht dat perfect, jippie!)'
Later begreep ik dat de PCW een soort oude samenvoeging van CU en SGP is, die hier al lang bestaat. Dus iets anders dan wat we nu meemaken: een lokale partij op 1, net als in veel andere plaatsen. Mij dunkt dat we dit vooral moeten begrijpen als tegenstem. Nu het kabinet met de PVV niet gebracht heeft wat het beloofde, zijn veel Nederlanders niet meer alleen teleurgesteld in de al lang zittende partijen, maar hebben ze ook weinig vertrouwen meer in de landelijke nieuwkomers. Voor je tegenstem moet je nu dus bij een lokale partij zijn. Ik vrees alleen dat de vreugde van korte duur zal zijn, want hoe moeten die lokale partijen, zelf meestal zonder bestuurservaring en gebonden aan talloze landelijke regels, ooit gaan voldoen aan de wens van de kiezer, bijvoorbeeld op het terrein van migratie en woningbouw?
Ik checkte op 19 maart, the day after, ook wat er in Amersfoort gebeurd was, want daar gaan wij deze zomer naartoe verhuizen. Ik schrok me een hoedje: daar heb je maar liefst vijf lokale partijen! Houd je vast: KeiHart voor Amersfoort (grappig, grappig!), Amersfoort voor Vrijheid, Amersfoort 2014, Beter Amersfoort en Burger Partij Amersfoort. Dat schiet toch niet op? Waarschijnlijk willen deze partijen voor 99 procent hetzelfde, en hebben ze allemaal moeite bekwame bestuurders te vinden. Want dat is vaak het geval bij nieuwkomers. Je kunt wel met veel oprecht elan en enthousiasme een nieuwe beweging opzetten, maar het feest begint pas ná de verkiezing. Dan kom je met een harde klap in de realiteit, en dat levert niet zelden een kater op. Eindeloos koffiedrinken, rapporten schrijven en lezen, netwerken, praten, onvermijdelijk soms ook twisten en dan, niet zelden, nog niks bereiken. Dat is politiek. Je moet ervoor van het juiste kaliber zijn. Het zou niks voor mij wezen. De Protestantse Kerk met haar democratische structuren kan ik nog net verdragen, maar het eindeloze woorden- en strijdspel van de politiek is mij veel te omslachtig en traag. Ik ben er te ongeduldig en te zelfstandig voor (als u, lieve lezer, dat laatste wilt vervangen door 'te eigenwijs', is dat geheel voor uw verantwoording).
In Waddinxveen zal het allemaal wel meevallen. De 'lokale' PCW en Weerbaar zijn stevig verankerd in de gemeenschap en inmiddels droog achter de oren. Nu nog van harte samenwerken. Landelijk houd ik mijn hart vast. Ik vrees nog meer teleurstelling bij de kiezer en de volgende keer een nog lagere opkomst. Ik vrees nieuwe lokale (en landelijke) partijen die veel willen, maar door gebrek aan ervaring en geduld weinig kunnen. In de politiek geldt: beter een beetje saai en vertrouwd, dan nieuw en onervaren.